12 - 18 maart 2015

Een veel gezien, maar altijd een mooi gezicht. Paard en wagen met veulen er naast.

Voorjaars nieuwsbrief Commissie Hulp Roemenië,

De nacht na biddag zijn we om 2.00 uur met z`n vijven vertrokken naar Roemenië. Na ± 18 uur komen we veilig en wel aan in Kiskereki en worden verwelkomt door de burgemeester en zijn vrouw. We verblijven in de gymzaal waar wc`s en douches zijn. De volgende morgen gaan we aan het werk in het kerkelijk centrum. Frans zorgt voor de aanleg van de elektriciteit zoals de meterkast, aanleg van de buizen en bekabeling voor verlichting, afzuiging, stopcontacten enzv. Henk en Gerhard maken enkele binnenwanden deze dagen. Jannie zorgt voor het eten en drinken, regelt de bezoeken aan al onze contacten in deze regio, is meer dan een dag bezig met opruimen en uitzoeken van allerlei gereedschappen en materialen die we door de jaren heen hier hebben verzameld. Een deel gaat naar de kledingwinkel voor verkoop, een deel wordt bewaard waar we steeds weer spullen van gebruiken. Dirk-Jan werkt allerlei andere klusjes af zoals o.a. het maken van gaten in de vloer en fundering voor de afvoer van vuilwater. Op zaterdagmorgen is er ook een groepje catechisanten die les krijgen van ds. Petrusz Janos. Hij behandeld met hen de Heidelbergse catechismus. Jannie en Dirk-Jan wonen de catechisatieles een poosje bij. Met eenvoudige gebaren en enkele woorden proberen we de kinderen mee te geven dat het belangrijkste in je leven hoort te zijn, God, Gods Woord, de kerk, je naaste en daarna al het materiële. Dat wat ze nu leren, niet alleen met hun hoofd leren, maar ook met het hart geleerd moet worden. Dat begrepen ze best. Zo probeer je mee te geven dat we als Nederlanders niet alleen met het materiële, met gebouwen bezig zijn, maar ook dat God, Zijn Woord en Zijn dienst het belangrijkst is. `s Middags gaan enkele naar de Romawijk waar ze met gebaren en lichaamstaal contact hebben met de plaatselijke Romabevolking. Handgemaakte kettingen en armbanden worden gekocht van oma Resmuves. `s Avonds eten we bij de burgemeester. Hij heeft speciaal een konijn (flappie) voor ons geslacht. Tja, je kunt nu eenmaal geen vlees eten zonder te slachten. Uitgebreid heeft hij het eten en vlees gekookt in een grote pan buiten op een houtvuur. Het smaakte heerlijk!

De kleding die we in dit dorp brengen wordt verkocht in de kledingwinkel. De opbrengst wordt verdeeld 50% is voor de school en 50% is voor de kerk. Hiervoor worden o.a. bouwmaterialen gekocht. In de school zijn op de 1e verdieping alle radiatoren en leidingen aangelegd met het geld van de winkel. Nu het verwarmingssysteem (dat vorig jaar met de fietssponsoractie, geld van de diaconie enzv. gekocht is) draait blijkt deze toch voldoende capaciteit heeft om ook de boven verdieping van warmte te kunnen voorzien! Dit is een meevaller! Zo komt de hout gestookte CV installatie nog beter van pas dan gedacht! Alleen bij extreem winters weer zal het krap zijn. Van de 50% voor de kerk worden vooral bouwmaterialen voor de renovatie van het Kerkelijk Centrum gekocht. U zult begrijpen dat de aanschaf van bouwmaterialen (en transportkosten naar Roemenië) altijd flinke uitgaven zijn. Mogen we u vragen om ook een steentje bij te dragen?

Zondagmorgen luisteren we eerst naar een preek van ds. Van Ruitenburg over Ezechiël 1 over het rad in de raderen. Daarna gaan Henk, Jannie en Frans naar Kécz bij ds. Mike Pál naar de kerk en Gerhard en Dirk-Jan gaan in Kiskereki naar de kerk. Deze dag is ook een gedenkdag. Een soort dodenherdenking. Na de kerkdienst (in allebei de dorpen) wordt er kort bij een eenvoudig monument bij de kerkgebouwen, stil gestaan bij hen die vielen in de oorlog. Wat mij opvalt is dat de laatste jaren er wel meer belangstelling is voor deze herdenking, maar aan de andere kant ook de oppervlakkigheid van velen zowel als het gaat over God en Zijn dienst als ook bijvoorbeeld dodenherdenking. Er worden enkele woorden gesproken, enkele kransen gelegd, of een bloem. Een oudere vrouw, haar vader is in de WO 2 omgekomen, legt als laatste een bloem bij het monument. Nog voordat zij hiermee klaar is, loopt iedereen al weer weg. Het komt op ons over als weinig respectvol. Maar ja, hoe zullen buitenlanders naar onze gewoonten en tradities kijken?? Is het bij ons beter? `s Maandags is het werkdag. `s Middags gaan we naar dr. Marika in Valea Lui Mihai. Haar echo apparaat is al maanden stuk. Ze doet het nu zonder. Wij hebben achter in de auto een door Connie geregeld echoapparaat meegenomen naar Roemenië. Het duurt even, maar hij werkt en ze is er heel blij mee. Wel is waar dat deze minder functies heeft, maar het is meer dan niets. Helaas is het kapotte echoapparaat te groot om in de auto mee te nemen. We zullen een andere oplossing hiervoor zoeken. Is de software kapot? Printplaten? Niet eenvoudig allemaal. We rijden langs de gehandicapten opvang. De meeste zijn al naar huis. I.v.m. het mooie voorjaarsweer gaan ze wat vroeger dan anders naar huis. We geven enkele pakken met grote luiers af en rijden door naar het bejaardenhuis. Dit bejaardenhuis is aan de buitenkant helemaal af. Van binnen is de begane grond al 5 jaar in gebruik. Hier moet alles van de overheid gewit worden. De vraag is of wij hierin met vrijwilligers zouden kunnen helpen met witten?? Wat een schrijnende situaties kom je hier iedere keer weer tegen. Zes mannen of vrouwen op één zaal. Bed aan bed. De meesten krijgen geen bezoek. Officieel is het bedoeld dat ouderen die verpleging nodig hebben hier maximaal 3 maanden mogen blijven. Maar als de familie of de buurt een oudere hier heeft ondergebracht laten ze niets meer van zich horen. Ze bezoeken hen meestal niet eens meer. Sommigen hebben echt geen familie meer. Enkelen komen wel van bed en nu het mooi weer is lopen wat rond in de tuin. De meesten liggen heel de dag op bed. Als je hun kamer in loopt reageren ze bijna niet eens. Als je hun een hand geeft komt pas de eerste reactie. Praten kunnen we niet met hen. Weer komen we de gevolgen van de zonde en van Babel tegen! Het enige wat we kunnen doen is de zegen van God toewensen. Deze woorden kennen we in het Hongaars. Omdat we al enkele keren eerder hier geweest zijn er ook die ons herkennen en is het een leuk weerzien! De 1e verdieping is al meer dan 5 jaar casco. Geen geld om af te bouwen! Toch is er nu een positieve wending. Eindelijk heeft de regering ± 60% van het geld wat nodig is om het af te bouwen nu overgemaakt. Er worden nu offertes gevraagd en hopelijk wordt er nu spoedig begonnen met de afbouw. Het gaat toch nog om 14 ruimtes! Wat zou het fijn zijn dat dit nu eindelijk in orde komt! Als we hier komen merken we dat het personeel vol toewijding de patiënten, bewoners liefde vol verzorgd met de middelen die ze hebben. Het ziet er schoon en netjes uit! 

`s Avonds eten we spaghetti en staan er aan de zijkant van de school bij het raam 2 schoffies die honger hebben. Vanuit het raam geven we hen een bord met eten en een flesje drinken. Wat genieten ze van dit eten….. Ook een keer hun buik vol! En ja, ze weten het , je hoort te bidden voor je eten wat ze dan ook doen.

Dinsdag rond 11 uur gaan Jannie, Henk en Gerhard eerst naar Margitha en later naar Kécz. (Frans en Dirk-Jan blijven achter in Kiskereki om de werkzaamheden die nog gedaan moeten worden af te ronden.) In Margitha krijgen ze een rondleiding op de kinderafdeling in het ziekenhuis. Eerst kijken ze bij de pasgeboren baby`s en daarna bij de kinderen die door de ouders zijn achtergelaten. Het zijn er nu ‘maar’ 2. Waarschijnlijk wordt er een nog opgehaald door de moeder. We hopen het. Wat een verdriet brengt het allemaal met zich mee. Een meisje, Sanda, wat al 1,5 op deze afdeling was, is een maand geleden geadopteerd en in een fijn gezin opgenomen. Dat zijn weer de mooie verhalen die we graag horen! Dr. Szabo bedankt ons ook deze keer weer hartelijk voor alle spullen die ze van of via onze CHR krijgen. Iedere keer toont hij ons weer hoe blij of hij daar mee is. Dit is altijd weer een stimulans om er mee verder te gaan. In de middag brengen ze nog 3 bezoeken aan oudere mensen die eten krijgen van het tafeltje dekje project. Dan kun je toch echt zien dat het hard nodig is dat deze mensen ondersteunt worden en ook regelmatig wat bezoek krijgen. Helaas is ds. Mike Pál, behalve de zondagmorgen, verder niet aanwezig en vinden we het jammer dat een uitgebreid gesprek met hem deze keer niet mogelijk is. Gesprekken per mail zijn lastig en er ontstaan vaak misverstanden. De brand die het dak van de pastorie heeft verwoest is inmiddels bijna geheel herstelt. Er is o.a. door de kerken in deze regio in Roemenië voor gecollecteerd en ondanks alles heeft het een gevoel van samenhorigheid onder de bevolking gegeven. Het geld van enkele sponsors voor de aanschaf van een 9-persoons bus is symbolisch overhandigd door Jannie. In de Romawijk zijn gebreide mutsen uitgedeeld. Altijd weer dubbel als je in zo`n wijk loopt. Aan de ene kant de armoede, de (geestelijke)leegheid die je overal ziet, aan de andere kant de blije (kinder)gezichten als je komt. Wat leuk is, Frans vroeg zich weleens af waar toch de truien van ons kinderkoor waren gebleven?? Nu, één van de zigeuner/roma jongens had er één aan! Tja, beter bewijs dat het allemaal op zijn plek komt is er niet!

De laatste avond eten we nog bij de burgemeester en  dan koffers inpakken. Na een korte, goede nachtrust worden we om 04.00 uur door de burgemeester uitgezwaaid. Als we onderweg zijn wordt de penningmeester gebeld door de kringloopwinkel van Hardinxveld-Giessendam. We ontvangen voor ons werk in Roemenië € 2500,--. Dit maakte ons wel even heel stil! Van harte willen we de kringloopwinkel dan ook bedanken! We zullen er een goede bestemming voor zoeken. (De reiskosten worden door de deelnemers zelf gedragen zodat alle giften, collecte e.d. altijd helemaal aan het werk van de CHR in Roemenië besteed wordt.) Na een reis van zo`n 18 uur mogen we veilig en wel weer thuis komen. Hiervoor mogen we God danken en we hopen en bidden dat we kracht, wijsheid en gezondheid mogen krijgen om met dit werk te mogen doorgaan.

Terwijl wij in Roemenië waren, was er in onze gemeente een psalmzangavond waarvoor de collecte bestemd is voor het werk in Roemenië. Deze collecte heeft € 472,20 opgebracht. Allen, organisatoren, organist, dominee, koster, gevers, enzv., die aan deze avond hun medewerking hebben gegeven, namens de CHR, heel hartelijk bedankt!

Hartelijke groet, Gerhard, Frans, Jannie, Henk en Dirk-Jan.

Rek. num. NL65RABO0395079012 t.n.v. Comm. Hulp Roemenië. Tel: 06-13868577 / e-mail: roemenie@kliksafe.nl

Dit is het kerkcentrum in wording voor Kiskereki

De dominee komt elke dag kijken naar het werk.

Veel werk wordt er verricht door Frans.

Ook de burgemeester, ook ouderling, komt steeds kijken.

Heerlijk koffiedrinken in het voorjaars zonnetje!

Catechisatiegroep van Kiskereki 2015

Dr. Marika met het echoapparaat door ons meegenomen.

Op bezoek bij ouderen met tafeltje dekje maaltijden.

In het ziekenhuis op de baby afdeling.